Ieder jaar in december gaat Johan minstens twee keer naar de kerstmarkt. De eerste keer voor de heerlijke ovenkoek en de gepofte kastanjes. De tweede keer om cadeautjes te kopen. En hij is natuurlijk lang niet de enige op de markt. Mensen genoeg, maar contacten ga je er niet snel leggen. Iedereen is met zichzelf bezig. We zijn te druk om naar de ander te luisteren. Lastig als je, zoals Johan, single bent. Uiteindelijk zijn mensen toch niet gemaakt om alleen door het leve, te gaan?
Marianne is altijd een boekenlezer geweest. Als het er op aan komt om in de winkel of de bibliotheek een boek uit te zoeken, dan heeft ze een merkwaardige methode: steeds als ze een werk in handen heeft, gaat ze eerst naar de laatste bladzijden om te zien hoe het verhaal afloopt. Als het boek goed eindigt, neemt ze het, als het slot verdrietig is, laat ze het liggen. Als ze daarna het hele boek leest, is het voor haar een geruststelling dat het op het einde allemaal in orde komt. Was het in het leven van de mens ook maar zo dat je wist hoe alles zou aflopen – je zou heel anders kijken naar wat je onderweg op je levenspad overkomt. In zekere zin is het ook zo: Marianne vindt rust in de wetenschap dat het Einde vast staat. Dat geeft haar een heel ander perspectief.
Als je in de zomermaanden richting Zuid-Frankrijk rijdt, is het niet vreemd dat je in een lange file belandt. Het overkwam ook Marieke. Op zo’n moment kan je niet veel anders doen dan om je heen kijken en de omgeving in je opnemen. Op die manier zag ze de in graffiti-stijl op een muur gespoten woorden ‘j’existe’. Dezelfde tag was ze anderhalf jaar eerder al een tegengekomen langs de treinsporen in Brussel. Wat wil iemand nu met die boodschap zeggen? Een beetje opzoekwerk leerde dat een jongen uit Marseille aan de basis lag van het uitdagende ‘ik besta’.
Jan was jarenlang een van de kopstukken van een beruchte motorbende. Uiteindelijk belandde hij in de gevangenis. Van beroep was hij visser, en voer met een boot vanaf het Nederlandse voormalige eiland Urk. Een plaats die als ‘heel gelovig’ bekend staat, zeg maar ‘streng gelovig’. Daar moest Jan niet veel van hebben, al ging hij naar een kerk, om niet te veel uit de toon te vallen. Dat veranderde toen hij op de boot een boek over geloofsvragen in handen kreeg, dat hem inspireerde om zich verder in de Bijbel te verdiepen. Het begin van een nieuw leven – zelfs achter de tralies.
Er was eens, lang geleden, een volk dat het heel moeilijk had. Het werd zo belaagd door de omringende volken, dat het leven onder voortdurende druk en in grote stress verliep. Verschillende stammen overspoelden de dorpen en steden als zwermen sprinkhanen. Ze vertrokken pas wanneer alles wat eetbaar of kostbaar was, verdwenen, verbrand of geroofd was. Hoe konden mensen hun toekomst veilig stellen en zekerheden opbouwen? Eén man was bereid om iets te ondernemen. Wat een hopeloze taak leek, werd een ongekend succes.
Klik hier om het artikel te lezen
Prof. Dr. Ir. Michel Verhaegen is een expert op het vlak van Artificiële Intelligentie (AI). Hij werkt aan toepassingen van AI in onder andere het stellen van medische diagnoses. Die kunnen ingezet worden in landen waar het niet zo gemakkelijk is om een dokter of een specialist te zien. Verhaegen is niet alleen een wetenschapper, maar ook een overtuigd christen. Hij gelooft dat de mens een door God gegeven verantwoordelijkheid heeft in deze wereld, op alle domeinen van het menszijn. Hoewel de mensheid veel baat kan hebben bij de mogelijkheden die AI biedt, is het nooit de bedoeling dat de techniek de mens vervangt. In onze maatschappij worden mensen te vaak gereduceerd tot cijfermateriaal, maar de mens is niet meetbaar. En waar het gaat om goed en kwaad is het niet aan de computer om beslissingen te nemen.
Missie – het begrip roept bij veel mensen nog het beeld op van witte paters met zwarte bekeerlingen in een of ander ver verwijderd Afrikaans land. Het is een voorbijgestreefd plaatje; de hedendaagse zending heeft een breder perspectief. Toch blijft de grondgedachte onveranderd: vanuit een christelijke bewogenheid ervaren mannen en vrouwen een roeping om het leven van de medemens meer zin te geven. Dat kan nog altijd op geestelijk vlak, maar materiële hulpverlening is dikwijls ook een belangrijk ingrediënt van de moderne missie.
Geld ligt niet voor het oprapen. Nu ja, misschien af en toe een muntje van 5 cent dat achteloos verloren werd, maar briefjes zullen het net zijn … En toch: sommige mensen lijken geld aan te trekken: een goede neus voor zaken, een onvermoeibare inzet, of misschien ‘gewoon geluk’. Lous en Anne-Marie Van De Voorde, inmiddels gepensioneerd, hebben een rijkgevulde carrière achter de rug. Financiële hoogtepunten, maar ook diepe putten. Hun zicht op bezit is sterk veranderd: ooit waren ze echte ‘poenscheppers’, maar uiteindelijk werden ze ‘wilde weldoeners’...
Klik hier om het artikel te lezen
In 1972 schreef Rocco Granata de tekst van het lied ‘Zomersproetjes’. Het is natuurlijk meer dan een verhandeling over de kleine, lichtbruine pigmentvlekjes op de huid die vooral zichtbaar zijn in het gezicht. We kunnen gerust aannemen dat de zanger stapelverliefd was op het meisje over wie hij zong. Op de wangen van zijn prinsesje zag hij duizend sterren in een zomernacht en hij vergeleek de sproetjes met parels en diamanten. En zeg nu zelf: wie heeft er niet graag parels. Letterlijk, maar ook figuurlijk: iets of iemand van grote waarde.
Het zijn de eerste woorden van een liedje dat in het gezin van Reninca zowat de soundtrack van de afgelopen vakantie was. En het galmt nog altijd na. Een positieve song over blijdschap en geluk. Het is gemakkelijk om zoiets te zingen, maar in de praktijk is die ‘joy’ niet altijd vanzelfsprekend. Reninca zelf omschrijft zichzelf als een ‘stresskip’, en bij de kinderen loopt ook niet alles van een leien dakje. Toch is ‘gelukkig voelen’ meer dan ‘genieten van elk moment'. Het is een zekerheid in het leven, omdat God de bron van geluk is, ook in tijden van moeite en verdriet.
Is de bedoeling van opvoeding niet dat onze kinderen het goede voorbeeld dat we geven volgen, en liefst zelf ook een voorbeeld worden? Dat is ongetwijfeld het ideaal, maar de realisatie ervan gaat niet vanzelf. Soms vraag je je af of je opvoeding wel enig resultaat oplevert. Maar als blijkt dat je kinderen meer met al je inspanningen hebben gedaan dan je ooit verwacht had, is dat een geweldige opsteker. Lees het verhaal van Eli en Micha, die hun moeder ongelofelijk fier maakten en dat eigenlijk de gewoonste zaak van de wereld vonden.